yol

korkuyordu. ancak tanımlamaktan bile acizdi. eylem düşmanıydı. anlamlı bir hareketten korkuyordu. yola çıkma düşüncesi içinde sarhoştu ancak yola bakamıyordu bile. tozlu küçük bir zeminde arkasında duvar öylece dikiliyordu. iki yanı alacakaranlık düzgün siyah bir yolun başındaydı. acıkmış, susamış, yorulmuş ve hastaydı. ancak yürüyecek takati kalmıştı. hazır olmaktan bahsediyordu kendi kendine. yola çıkmanın ciddi bir iş olduğunu öyle alelade adımlar atılmaması gerektiğini düşünüyordu. yere oturdu. henüz yol denemeyecek küçük tozlu toprak zeminde bağdaş kurup yolu izlemeye başladı. yürümek ne müthiş olacaktı hatta belki koşardı bile. bir sigara yaktı kesin sessizlik içinde çektiği her nefeste sigaranın yumuşak çıtırtılarını dinliyordu. son nefesi üyük bir iştahla çekip hatırı sayılır bir duman saldı ciğerlerinden havaya. gözünü tekrar yola diktiğinde ışıkta belli belirsiz bir değişim olduğunu farketti biraz daha loş biraz daha kızıldı sanki hava. şaşırarak etrafına baktı ve üflediği duman bulutunun 2 metre önünde dağılmadan yoğun bir küme halinde havada asılı halde kaldığını gördü. meraklı bir ilgiyle dumana bakıyordu şimdi. naısl olup da dağılmadan böyle kaldığını anlamaya çalışıyordu. güçlü nefesle dumana doğru üfledi. ve hiç bir şey olmadı. sinirli ve şakın bir bir şekilde gülümseyerek ayağa kalktı. duman yolun üzerindeydi. ona ulaşmak için yola çıkması gerekiyordu. atacağı adımmın yola çıkmak sayılmayacağına kendisinii ikna ederek ileri doğru bir adım attı.    

tükenmez kalem?

aslında tükendiğini artık hepimiz biliyoruz. adı bir çelişki. buna rağmen gereksiz yazmaktan. karalamalar ile tüketmekten, ağzını açık unutup içini kurutmaktan hiç çekinmiyoruz. neden? alternatifi var ve değerli değil diye. alternatifsiz ve değerli olduğu zaman ise hakkını vererek kullanıyoruz. tek metafor bu değil elbette. bir şeyin değer taşıması için gereken asgari şartları biliyoruz. peki insanın kendi hayatının alternatifsiz ve değerli olduğunu idrak etmesi neden bu kadar kolay olmuyor. üstelik adında tükenmez gibi sahteliği aleni basit bir ilüzyon taşımadığı halde? geçelim...

hayatın ciddiye alınması gerektiğini idrak edenlere bakalım. çoğu zaman böyle bir bilinçle hareket etmenin ortak amacı para, güç, rahat sağlıklı bir hayat elde etmek oluyor. peki...
1 cm kare toprak 100 yılda oluşuyor. 1 adet insan ise 100 yıl "yaşamıyor". yaşayanları geçelim.
eninde sonunda toprak oluşturma sürecinin bir parçası olup 100 yıllık döngüye dahil oluyor.

tamam. buradan nereye varmam gerektiğini henüz bilmiyorum. binlerce yıldır herkes bildiği gibi yaşıyor işte. toprak, tükenmez kalem falan ne diyorum amk ben ya.

söylenmesi gereken bir şey olduğunu seziyorum. ama söyleyecek donanıma sahip değilim. hepsi bu.