şimdilik benzersizdi. en azından kısa bir süre bunun keyfini sürebilirdi. önemli hissediyordu kendini. ki öyleydi de. insanlık ikiye ayrılmıştı.
o, ve -şimdilik- geriye kalanlar...
keyifle gülümsedi. etrafına bakıyor güzel güneşli bir havada şehir meydanında öylece ayakta dikilip günün tadını çıkarıyordu. durumun çarpıcılığı ve absürdlüğü onu iyice eğlendirmeye başlamıştı.
insanlar bu garip kıyafetli ve tuhaf görünüşlü adama yavaş yavaş dikkat etmeye başlamıştı. işgüzarın biri şimdiden ileride bir polise onu işaret ederek birşeyler söylemeye çalışıyordu.
eh ne yapalım keyfimiz bu kadar olabiliyormuş dedi kendi kendine..
sonra işini yapmaya koyuldu...
sadece bir kere öksürdü...
sonra yere yığılıp...
öldü...
herbir hücresi yavaş yavaş havada yavaş yavaş dağılırken, çekirdekteki bilinç biliyordu...
insanoğlunun evrim programındaki basit bir evrak hatasından kaynakalanan son 10 bin yıllık süreç böyle telafi edilmek zorunda değildi aslında. ama gelişim bürosu sorumlularının sırf bu yüzden uyarı cezası alacak olmaları bile onun için yeterliydi.
neyse imha süreci başlamıştı zaten.
işini sevmesi ise iyi bir şeydi yoksa bu çığlıklar ve kan yağ et hiç dayanılacak bir şey değildi..
güneş parlamaya devam ediyordu bu arada...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder